2007/Oct/13

วันนี้เปนวันดีล่ะ

ไม่ได้เขียนมานานมากแล้วนะ

วันนี้เป็นวันรื้อฟื้นเรื่องราวเก่าๆ

วันนี้ไปที่เก่ามา

เจอทั้งคู่เลย ทั้งนิดทั้งเมย์

คิดถึงนะไม่เจอะไม่เจอกันนาน

รู้สึกดีๆ

บอกเบสไว้แล้วนะว่าจะมา เบสก็บอกว่ากังวลนิดหน่อย แต่ก็ไม่อยากห้าม

ขอบคุณนะเบส เราอยากมาเจอนิดกะเมย์น่ะ

มั่นใจได้เลยนะว่ามันไม่มีอะไร

ถึงเราจะคิดบ้าง แต่เรามั่นใจนะว่าจะไม่มีอะไร

ขอบคุณที่ไว้ใจนะเบส

แต่บอกตามตรงตื่นเต้นนะ เพราะไม่เจอกันนานมาก

ถึงเราจะคุยกับนิดบ่อยๆและรู้ว่ามันเปลี่ยนไปแล้วนะ

แต่ที่เราอยากจะเจอ และไม่ได้เจอเลยก็เมย์นะ

คุยกันนานๆที แล้วก็เป็นเรื่องที่ดีทุกครั้งเลย

ไม่สิ ก็เรียกว่าเกือบเนาะ

เพราะตอนนั้นที่คุยก่อนหน้านี้เอง(วันนี้)

ยังรู้สึกแหม่งๆ อ๋อ เพราะเมื่อวานที่คุยวุ่นวายๆ

เราเข้าใจผิดมั๊ง ว่านิดบอกไม่ได้บอกว่ามาครบกันทุกคน

แต่วันนี้ตื่นเต้นนะ

ดีใจที่ได้เจอ

เตรียมตัวมาเพื่อการนี้เลยนะเนี่ย ฮ่าๆๆ

พอมาถึงก็ไม่เจอ ต้องรออีก

แต่ก็ดีนะที่ทุกอย่างเหมือนเดิม

แต่น่ารำคาญไอคนนั้นจริงๆ จะเข้าหาสาวๆ ไปถึงไหนกันวะ หล่อมากเลยนะคุณน่ะ อย่างกะมีตัวเลือก

ขอระบายหน่อย

ไม่ชอบเลยพวกแบบนี้

ว่าแล้วก็มากัน ค่อยๆทยอยเข้ามาทีละคน หิหิหิ

เมย์เข้ามาก่อนเลยยย

เราก็มองๆ

เย้

เมย์ก็เข้ามาทักบอก เห้ย ทำไมหน้าตาไม่เปลี่ยนไปเลยล่ะ

เราก็เอ๊ะคำชม หรือเปล่า ฮ่าๆๆ

ไม่แก่ขึ้นเลยไง

ฮ่าๆๆ อ๋อแล้วไป

เราก็ว่าเมย์ไม่เปลี่ยนไปเลยจากครั้งล่าสุดที่เจอกัน ผอมลงเยอะเลยนะ จากสมัยนู๊น

แต่ก็ยังน่ารักเหมือนเดิมน๊า

แล้วนิดก็เข้ามา อิอิ พร้อมกับของกินในมือ

เราก็มองๆ นิดจะเห็นไม๊นะ

แล้วก็เห็น

ก็เข้ามาคุย

แอบรู้สึกว่านิดตื่นเต้นนิดหน่อย ไม่รู้จริงป่าว อิอิ

เมย์ซื้อน้ำให้เราล่ะ ขอบคุนนะ

แล้วก็ซักพักคุยกันนิดหน่อย ก็ตามขึ้นไปบนตึก

ก็ไปเจอน้องๆ

อื้อ

ตอนนั่งรออยู่ข้างล่าง ก็เจอน้องๆนะ เข้าก็มองๆ งงๆ ฮ่าๆๆ ก็ยิ้มๆกัน

พอขึ้นข้างบน ก็นั่งคุยนั่งเล่น นิดก็แหย่เราเรื่อย เมย์ก็ข่มขู่น้องๆ อิอิอิอิ

เจอเพื่อนเก่าที่จำไม่ได้คนนึง

แต่คุ้นๆเหมือนปลาเคยพูดถึง

ก็นั่งเล่นกันไป นิดกะเมย์ก็เอาเราไปพูดใหญ่เลยเชียว... ไม่จริงเลยค่ะ

ไม่จริงเลย

ฮ่าๆๆๆ

ไม่รู้จะพูดยังไง

แล้วแอร์ก็หนาวมาก

หนาวสั่นนนนน เลย

เมย์ซื้อน้ำสตอร์เบอร์รี่ปั่นวิปครีมให้ ดีใจจังเลยน๊า ขอบคุณจัง เลิกงานก็นั่งเล่นเกมกันตลกดีแล้วยัง

นั่งบังแอร์ให้ตอนหลัง ใจดีจัง ไปส่งอีกด้วย ไปกะน้องของเมย์ นิดเดินมาส่งที่รถ

เหมือนเราไปทำให้นิดรู้สึกอะไรบางอย่างหรือเปล่านะ.....เราไม่รู้เหมือนกัน

...

แต่เราก็สบตากับนิดบ่อยนะ

วันนี้รู้สึกเหมือนได้วันเก่าๆคืนมา คิดถึงจัง

ขอบคุนนะ อะไรๆเปลี่ยนแปลงไปแล้ว

แต่แบบนี้ก็ดีนะ ถึงจะเปลี่ยนไป แต่แบบนี้ยังอยู่ก็โอเค

ไม่ต้องเป็นแบบสมัยนู๊นน แต่ยังรู้สึกดีๆกันแบบตอนนี้ ก็ดีมากเลย

เมย์ยังน่ารักเหมือนเดิมไม่ต้องห่วงนะเบส

นิดก็น่ารักนะ

 

แต่เบสเอาแต่ดูบอลไม่สนใจอะ

อือออออ เอาเถอะนะ

 

ตอนนี้เราง่วงๆๆ เหนื่อยๆมาก

อยากนอนละ ไปนอนดีกว่า

ขอบคุณสำหรับวันดีดีนะ นิด นะ เมย์

 

 

บสโทรมาคุยตอนกลางคืน เราก็เล่าทุกอย่าง ย้ำ ทุกอย่างจริงๆ

แต่ก็ไม่ได้เล่ารายละเอียดลึกนะ กลัวเบสจะเสียใจ

เราเข้าใจนะเบส ว่าเบสรู้สึกยังไง เป็นเราก็จะเป็นทั้งอยากรู้แล้วก็ไม่อยากรู้

อยากรู้ได้รู้ก็เจ็บ ไม่อยากรู้ก็เจ็บกลัวว่าจะมีอะไร เราเข้าใจ

เบสเรารู้สึกดีดีกับทั้งเมย์ทั้งนิดไม่มีเปลี่ยนแปลง ก็มีแหละ ฮ่าๆ

แต่ไม่ว่าอะไรจะเปลี่ยนไปเราก็ยังชอบพวกเขานะ

เบสถามเราว่าจุดประสงค์ที่ไปคืออะไร

ถามได้ตรงมากเลยนะคุณ

ไปทักทายไปเยี่ยม เราคิดไว้แล้วล่ะ ถึงจะไม่ได้เริ่มต้นมาจากแค่นั้นก็นะ

มันก็คิดถึงงะ ไม่ได้เจอกันมานานมากเลยนะเป็นปีๆ แต่พอได้เจอก็ได้รู้ว่าอะไรๆมันเปลี่ยนไป

แต่ไม่มากก็น้อยความสัมพันธ์ และความรู้สึกยังเหมือนเดิมน่ะ ดีจังนะ

มันเหมือนที่ตรงนั้น ที่ๆเราเคยมีความทรงจำดีดีมันย้อนกลับมาอีกครั้ง

เราชอบที่ตรงนั้นมากนะ

ที่ตรงนั้น เรารู้สึกว่าเราเป็นคนสำคัญ

มีคนดูแล มีคนเอาใจใส่ มีคนที่เรารู้ว่าเค้ามองเราอยู่

มันอบอุ่นดีน่ะ เราไม่รู้ว่าไปทำความเดือดร้อนให้เค้าหรือเปล่า

แต่เราก็ชอบที่ที่นั้น

อือมมม

 

เบสดูท่าทางจะลำบากใจไม่น้อยเลย

ขอบคุณนะที่อดทน

ขอบคุณจริงๆ

 

edit @ 14 Oct 2007 09:54:38 by frozensunny

2007/Apr/13

วันนี้ก็เป็นอีกวัน...ที่ร้องไห้กับเรื่องไร้สาระ

เราว่าซักวันเราต้องเป็นบ้าไปเลยแน่ๆ

วันนี้เรารู้สึก เกลียด..สงกรานต์

เรารู้สึก ...ไม่ชอบมัน

เพราะมันทำให้คนเราใจแคบลง

...

เรารู้สึกแย่มาก มาก มาก...กับเรื่องแค่นี้เนาะ...ร้องไห้เลยทีเดียว

วันนี้คนเยอะมากที่รฟฟ มอเตอร์ไซด์จำนวนมาก....

เราเสียความรู้สึก

ทำไมต้องเลือกผูโดยสารด้วยล่ะ

...

เราขอโทษนะ ที่บ้านเราอยู่ไกลมาก คุนพี่เห็นแก่เงิน...

เราเสียใจอะ เสียใจจนร้องไห้ เราขอโทษนะที่รบกวน

ขอโทษที่ต้องทำให้มาเผชิญรถติด ขอโทษที่ต้องมานั่งรถคุณน่ะ

... แต่ขอบคุณมากเลยนะ ที่พาเรามา....

ขอขอบคุณจริงๆ

...

มันทำให้เราคิดตลอดทาง...ว่าทำไม ?

ผู้บริการ...ถึงไม่ทำการบริการนะ

เค้าเลือกเรา...เหรอ

เราผิดใช่ไหมที่ไปขอใช้บริการเค้าเนี่ย

....

คุนพี่ท่านแรกอะไรของมันก็ไม่รู้ พูดแล้วหงุดหงิดว่ะ ทำไมทำอย่างนี้นะ

ไม่ไปก็บอกกันดีดีก็ได้ ชัดๆเคลียร์ๆน่าโมโห...

แล้วคุนมีสิทธิ์เลือกใช่ไม๊คะ....

โอเคจัดไป..

ถัดไปก็ถามว่าให้เท่าไร...มันรถติด....

โหย...สะอึกเลยล่ะ

....

นี่มันเห็นแก่เงินมากเลย เห็นคนทำอย่างนี้แล้วจะร้องไห้

บอก แปดสิบบาท ก็โอเคไป...

บ้าหรือเปล่าคะ แปดสิบบาท....อ๋อ สงสัยน้อยไปไม่พอค่าเหนื่อย....เด๋วนี้น้ำมันมันแพง

..

ทำไมวะ...

เราเศร้าใจมากเลยอะ

...

ทำไมถึงเห็นแก่เงิน..อยากทำรอบ มากกันขนาดนี้ ทั้งๆที่เป็นช่วงเวลาที่คนเค้าต้องการ

ทำไมถึงฉวยโอกาสกันอย่างนี้ เลวที่สุด

ไม่มีจรรยาบรรณ

...

เห้อ

พูดไปก็ไม่ได้ช่วยอะไรขึ้นมา

ตอนลงเราก็ให้ไปเลย ร้อยนึง ค่าเสียเวลาทำมาหากินเค้า

...

แต่มันทำให้เราเศร้าใจมากเลย

เศร้ามากๆ

...

เรารู้สึกเสียความรู้สึก

แล้ววันนี้เราก็ไปนัด ทั้งๆความรู้สึกแย่ๆอย่างนั้น

แล้วเราก็รู้สึกอีกแล้ว

ว่า..บางที....เราอาจจะไม่เหมือนเดิมแล้ว

...

บอกตรงๆว่าเราก็เซ็งๆนิดหน่อยแหละนะ

แต่เราก็ไม่ได้พูดมากอะไรอยู่แล้ว ทำไมละ ?

ก็ไม่มีอะไรจะพูดก็เลยไม่พูด ไม่มีจังหวะจะพูดก็เลยไม่พูด

ขอบคุณที่จัดเพื่อเรานะ

....

ก็ดีใจนะ

แต่มันเหงามากเลยนะ

จับใจเลยล่ะ

....

ทำไมกันนะ

เรารู้สึกขัดแย้ง รู้สึกแบ่งแยก รู้สึกว่าเราไม่ทำในสิ่งที่คนอื่นเค้าทำกัน

เราอยากอยู่นิ่งๆ เงียบๆ สงบๆ

ทำไมละ

เราเปลี่ยนไป

... หรือเปล่า

...

แต่ตอนดูหนังวันนี้

ก็สนุกนะ

ก็รู้สึกดี

คิดว่าเราอารมณ์ดีเชียวล่ะ

ไม่แย่ แต่ก็ไม่ได้อะไรมาก

...

เราคิดว่ามันน่ารักดี เป็นเพื่อนที่ดีมากเลยคนนึง

:)

...

อะไรๆมันก็ดูจะบิดเบี้ยวไม่ตามแผนซะเท่าไร แต่ก็พอไหวสำหรับวันนี้

แต่รู้ไม๊

...

เราเหงาจัง

คิดถึงมาก...มาก

คนมากมาย....แต่ไม่อยากเข้าไปสุงสิง

เราเป็นอะไรไปอีกแล้วนะ

...

เฮ่อ

...

2007/Apr/07

บ่นอีกแล้วหลังจากร้างรามานานเพราะกิจวัตรที่ผันเผปาย

เห้อเห้อเห้อ

ทามมัยกันนะ บางทีก็รุสึกว่าดีเหลือเกิน..อุ่นเหลือเกินที่ตรงอกด้านซ้ายเนี่ย

แต่บางที....ก็รู้สึกว่าง....โหวงๆ ไม่ใช่ อย่างบอกไม่ถูก

ไม่กล้าเอ่ยคำว่ารัก...ไม่กล้าพูดว่าจะรักตลอดไป...

คำว่า จะเป็นคนสุดท้ายในชีวิต ... ไม่รุสิ....เรามันไม่ดีเลยนะ

แต่มันยังไม่รู้สึกอย่างนั้น....ไม่กล้าพูด ไม่อยากพูดถ้ามันไม่เป็นอย่างนั้นเลยอะ

เห้อ

....

รักเราจริงๆ เราก็รู้...

เรา...รักเทอจริงๆ.....ใช่ไม๊

บางที...คำว่ารัก....ของเรา มันไม่ได้มอบให้เทอทุกเวลา....

เรามันไม่ดีเลยนะ

...

จะเป็นยังไงต่อไป

เรารู้แค่ว่าเราก็อยากมีเธออยู่ข้างๆเหมือนกัน แต่ก็ไม่ได้ต้องการอะไรขนาดนั้น

เธอไม่ใช่คนที่เราปลื้ม หรือหลงไหล

เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเรารักเทอตรงไหน

เรารู้แค่ว่าเทอน่ารัก...แต่เทอก็น่าโมโห

เป็นคนที่ทำให้เราหงุดหงิดได้เก่งจริงๆ แต่เทอก็เป็นคนที่เรา..

เราไม่รู้สิ

เทอรู้ไม๊คำของเทอบางคำ มันหลอมหัวใจของเราได้

เราอุ่นใจมากเลยกับความอุ่นของเทอ...แต่เทอก็ทำลายมันได้ง่ายเหลือเกิน โดยไม่รู้ตัวด้วยสินะ

เรารู้สึกมั่นคงในความเป็นตัวเทอนะ...ถึงบางครั้งเราจะหึงหวง...ถ้าจะให้พูดจริงๆก็อาจจะไม่บางครั้ง

เธอทำให้เรามั่นใจในขณะเดียวกันก็กลัวเหลือเกิน

...

เราขอโทดนะที่บางทีเราก็แอบคิดว่า ทำไมเทอไม่อย่างนั้น...ไม่อย่างนี้

...

ก็นะ...ก็คนอื่นทำให้เรานี่นา...คนอื่นที่ดูแลเรา ทั้งดู...ทั้งแล สนใจเรา เป็นห่วงเรา

จำทุกอย่างที่เราทำ ดูทุกอย่างที่เราเป็น เข้าใจเรา ไม่บ่นไม่ว่าเรา...

เห้อ

....

เราก็แอบเซ็งเทอแหละน๊า เหอเหอ

แต่เราก็คิดอีกแหละนะ

ว่ามันไม่เห็นจำเป็นที่เทอต้องทำอย่างนั้นเพื่อเรา
เราอยากให้เทอเป็นเทอไม่ใช่เรอะ

เราไม่อยากให้เทอแสร้งทำในสิ่งที่เทอไม่ได้คิดอยากจะทำหรอกนะ....

แต่เราผิดเอง

ที่ชอบที่มีคนดูแล เอาใจใส่เราแบบนั้น

...

มันแปลว่าเรานอกใจเทอหรือเปล่า ? เปล่านะ เราไม่ได้ชอบคนอื่นที่ไม่ใช่เทอนี่นา

...

มันก็จริงอยู่

ที่เรามีคนที่เราปลื้ม ถึงจะไม่ได้รักแล้ว แต่ก็ยังปลื้มอยู่...เราไม่หลอกตัวเองหรอก แล้วเราก็ไม่หลอกเทอด้วย....

ไม่ได้รัก...คนนั้น

คนที่รัก...ไม่ใช่คนนั้น

....

เทออยู่ที่ไหน...

ตอนนี้เทออยู่ที่ไหน

...

ทำไมคนที่เดินเคียงข้างเราตลอดเวลา...ไม่ใช่เทอ ?

หรือว่าถึงจะเป็นอย่างนั้น ก็ไม่เป็นไร....

เมื่อวาน...

เทอบอกว่าเทอรู้สึกไม่สบายใจ

เราว่านะ

คนเมาเนี่ย เซนส์ดีจริงๆ

ดีกว่าตอนไม่เมาอีกเนาะเทอเนาะ

เราขอโทดนะ ที่เราดันคิดเปรียบเทียบเทอ กับคนอื่น...

ทำไมเทอต้องทำอะไรๆที่ไม่ใช่เทอ เพียงเพื่อให้เราพอใจล่ะ ?

..

อื่ม

จริงแล้วเทอเป็นเทออย่างนี้ก็โอเคแหละ

...

แต่เรากลัวเหลือเกินล่ะเทอ

ว่าวันนึงเราจะเปลี่ยนไป...

เราจะไม่พอใจกับที่เป็นอยู่อย่างนี้

เรากลัวมาก ว่าต่อไปเราจะต้องการอะไรมากมายกว่านี้

...

เรามันคนโลภมาก

เราไม่อยากทำให้เธอเสียใจ

แต่เราก็ไม่อยากให้ตัวเองเสียใจเหมือนกัน

...

ไม่อยากให้มันแย่... เพราะเราไม่เข้าใจกันเลย...

...

จนตอนนี้...

เทออยู่ที่ไหนกันนะ

..

เราไม่โทรไปหาเธอ

...

เทอจะมีความสุขในโลกของเทอ

เราก็มีความสุขในโลกของเรา

มันมีเพียงครั้งคราวเท่านั้นเหรอ

ที่โลกของเราจะเคลื่อนเข้ามาใกล้กัน

...

แล้วต่างฝ่ายต่างก็หมุนกันต่อไป....

เป็นอย่างนี้ดีแล้วใช่มั๊ย...